Verhalen uit de praktijk

praktijkverhalen

Toen ik 15 was begon ik erg aan mezelf te twijfelen: ik ben een jongen en volgens mij val ik op jongens. Maar dat is bij mij op school echt niet OK. Dus besloot ik dat nemand het mocht weten, alleen ga ik na de training tegenwoordig altijd meteen naar huis en op school ontloop ik iedereen in de pauzes.
Het was best ingewikkeld want de jongens bij mij op het VMBO bleven maar vragen: waarom heb jij geen vriendin? Op mijn voetbalclub was het niet anders. "Gewoon geen tijd voor", zei ik dan altijd. Omdat ik veel sport kon ik me daar wel achter veschuilen. Maar toen ze het weer een keer vroegen, zeiden ze: "Ben je een homo ofzo?", kreeg ik een rood hoofd en wist ik niet hoe snel ik weg moest komen. Hoe kunnen ze dat nou zien? Sindsdien vermijd ik iedereen een beetje op school in de pauzes. Daardoor voel ik me nu wel eenzaam op school en ook daarbuiten heb ik niet veel contacten meer. Ik wil wel andere jongens ontmoeten die zich ook zo voelen maar dat vind ik ook heel eng. Ik ben nu 16 en voel me de meeste dagen niet echt fijn meer. Mijn moeder vraagt wel of er iets is, maar ik kan haar natuurlijk niet vertellen hoe het zit, want die vraagt ook steeds of ik al een vriendin heb. Ik ken niemand in mijn omgeving die zich ook zo voelt, dus ik weet niet met wie ik er veilig over kan praten.